Tokom svoje političke karijere, Tito je obavljao niz ključnih funkcija. Bio je predsjednik SFRJ od 1953. godine pa sve do smrti, a 1974. godine proglašen je za doživotnog predsjednika. Takođe je bio na čelu Savez komunista Jugoslavije, kao i vrhovni komandant Jugoslovenska narodna armija. Njegova uloga bila je presudna i tokom Drugi svjetski rat, kada je predvodio partizanski pokret otpora.
Vijest o Titovoj smrti izazvala je duboku tugu širom Jugoslavije. Građani su spontano izlazili na ulice, a mediji su danima emitovali komemorativni program. Sahrana, održana 8. maja 1980. u Beograd, bila je jedna od najvećih državnih sahrana u istoriji, kojoj su prisustvovali brojni svjetski lideri. Tog dana, Jugoslavija je praktično stala – fabrike su obustavile rad, a javni život bio je u znaku žalosti.
Nakon Titove smrti, SFRJ je ušla u period političke i ekonomske nestabilnosti. Umjesto snažnog centralnog vođstva, uvedeno je kolektivno predsjedništvo koje nije imalo isti autoritet. Tokom 1980-ih godina rasle su ekonomske krize, nacionalne tenzije i političke razlike među republikama.
Sve to kulminiralo je početkom 1990-ih godina, kada je došlo do raspada SFRJ kroz niz sukoba i ratova. Država koju je Tito decenijama držao na okupu prestala je da postoji, a na njenom prostoru nastalo je više nezavisnih država.
Godišnjica smrti Josipa Broza Tita i danas izaziva različite reakcije – dok ga jedni pamte kao simbol stabilnosti i zajedništva, drugi kritički posmatraju njegovu vladavinu i politički sistem koji je ostavio iza sebe.
Kritičari smatraju vladavinu Josipa Broza Tita da je politički sistem koji je izgradio bio zasnovan na jednopartijskoj vlasti pod kontrolom Savez komunista Jugoslavije. U takvom sistemu nije postojala stvarna politička konkurencija, a sloboda govora i medija bila je ograničena. Protivnici režima, uključujući političke disidente, često su bili izloženi pritiscima, zatvaranju ili marginalizaciji, dok su ključne odluke donosene u uskom partijskom vrhu. Kritičari takođe ukazuju na kult ličnosti koji je građen oko Tita, što je dodatno učvršćivalo njegovu političku dominaciju.
Pored političkih zamjerki, dio istoričara i analitičara smatra da su neriješeni nacionalni odnosi i ekonomske slabosti tokom njegovog perioda vladavine dugoročno doprinijeli krizi koja je zahvatila Socijalistička Federativna Republika Jugoslavija nakon njegove smrti. Iako su tenzije među republikama bile držane pod kontrolom, nisu bile trajno riješene, već su potiskivane. Ekonomski model, koji je uključivao zaduživanje i specifičan oblik samoupravljanja, pokazao se ranjivim u promijenjenim globalnim okolnostima 1980-ih. Zbog toga kritičari tvrde da je sistem bio stabilan dok je Tito bio živ, ali bez njega nije imao dovoljno čvrste temelje da opstane.
