Unutar PES-a se sve otvorenije govori o problematičnim odnosima sa Socijalističkom narodnom partijom (SNP) i Albanskim forumom. Pojedini funkcioneri i poslanici PES-a, prema našim saznanjima, smatraju da su ti partneri postali „opterećenje“ za Vladu i da ne daju proporcionalan doprinos stabilnosti i reformskom kursu koji PES pokušava da nametne. U tom kontekstu, u dijelu partije se razmatra čak i opcija njihovog isključivanja iz parlamentarne većine, što bi predstavljalo najradikalniji potez od avgusta 2020. godine.
Posebno je indikativan odnos prema Albanskom forumu. Prema dostupnim informacijama, PES je tom političkom subjektu oduzeo upravljanje Upravom za kapitalne projekte, što je u praksi dovelo do blokade ili ozbiljnog usporavanja razvojnih projekata u opštini Tuzi. Taj potez se u političkim krugovima tumači kao poruka nezadovoljstva, ali i kao sredstvo pritiska, koje dodatno komplikuje odnose unutar već ionako krhke većine. Time se Vlada izlaže riziku da izgubi podršku dijela manjinskih partija, što ima i unutrašnje i međunarodne implikacije.
Istovremeno, odnosi sa SNP-om ostaju nedefinisani i opterećeni neispunjenim političkim dogovorima. Još uvijek nije riješeno pitanje mjesta ministra sporta i mladih, koje SNP smatra svojim legitimnim kadrovskim pravom u okviru postojeće raspodjele vlasti. Odugovlačenje i izostanak jasne odluke dodatno produbljuju nepovjerenje i ostavljaju utisak da se partneri u većini tretiraju selektivno, u zavisnosti od trenutnih političkih interesa.
Sve to se dešava u trenutku kada je PES suočen i sa unutrašnjim tenzijama. Prema izvorima iz same partije, nezadovoljstvo unutar PES-a je „vidljivo i teško ga je više držati pod kontrolom“. Različite frakcije imaju suprotstvene poglede na dalji pravac djelovanja – od insistiranja na rekonstrukciji Vlade i redefinisanju većine, do upozorenja da bi dalja radikalizacija mogla dovesti do potpunog gubitka političke stabilnosti i povjerenja birača.
Ključno pitanje koje se sada nameće jeste da li je parlamentarna većina pred najvećim izazovom od svog nastanka. Izlazak DNP-a, narušeni odnosi sa SNP-om i Albanskim forumom, kao i unutrašnja previranja u PES-u, ukazuju da Vlada više ne funkcioniše kao koherentna politička cjelina, već kao skup interesno povezanih, ali međusobno duboko nezadovoljnih aktera.
Ako se ovakav trend nastavi, realna je mogućnost da parlamentarna većina počne da puca „po svim šavovima“, kako politički, tako i institucionalno. U tom scenariju, Crna Gora bi se ponovo mogla naći pred izborom između duboke rekonstrukcije vlasti ili ulaska u novu fazu političke nestabilnosti, sa svim posljedicama koje takav rasplet nosi – od zastoja u reformama do potpunog preispitivanja legitimiteta aktuelne vlasti.
