Najveći, kontinuirani i sve intenzivniji bezbjednosni izazov za Republiku Srbiju i srpski narod danas nesumnjivo predstavlja kvazidržavni teror koji lažna država „Kosovo“, na čelu sa Aljbinom Kurtijem, sprovodi prema našim sunarodnicima i institucijama u južnoj srpskoj Pokrajini. U kombinaciji sa otvorenom i prećutnom podrškom dijelova međunarodne zajednice, taj izazov postaje još složeniji i teži zbog aktivnog učešća osoba koje su rođene kao Srbi, ali su za sebe izabrale put izdaje i prodaje nacionalnih interesa i vrijednosti.
Istini za volju, svaki strani okupator je među Srbima pronalazio pojedince spremne na saradnju. Njihovi motivi su bili različiti, a najčešće ih je vodila želja za materijalnim dobrima i „mrvicama“ vlasti koje padaju sa stola okupatora. Međutim, naša istorija nije upamtila da je neko za čin Jude bio motivisan kockarskim dugovima, dok se nije pojavio Nenad Rašić iz Dobrotina kod Lipljana, koji je spreman da zarad svojih poroka žrtvuje ne samo đedovinu, nego sve srpsko na Kosovu i Metohiji.
Znali su i da Srbi neće pristati da budu ikebana u „multietničkoj“ tzv. Republici Kosovo, pa su radili na stvaranju srpske političke stranke koja će podržati „novu državu“. Tako je nastala „Samostalna liberalna stranka“ (SLS), a Nenad Rašić se našao u samom vrhu te političke organizacije.
Vratimo se malo u prošlost. Treća srpska armija pod komandom generala Bože Jankovića ostvarila je 22. oktobra 1912. godine vjekovima sanjani san cijelog srpskog naroda i na samom početku Prvog balkanskog rata pobjedonosno stupila na Kosovo polje. Suze radosnice ozarile su lice svakog vojnika i svakog Srbina koji su se tih dana našli na tom prostoru koji u srcima pripadnika našeg naroda ima posebno mjesto. Pobjednička vojska produžila je dalje ka Uroševcu i nadomak Lipljana u velikom srpskom selu Dobrotin zatekla je samo jednu srpsku porodicu koja je posjedovala svoju zemlju. Ostale porodice i dalje su živjele u feudalnom poretku na zemlji turskih gospodara.
Jedna od većih porodica koju su zatekli u selu bila je porodica Rašić. Njihovi preci doselili su se ranije nakon protjerivanja svih hrišćana iz sela Kamena glava kod Uroševca. Uz slobodu, Rašićima je od strane oslobodilaca podarena i zemlja bivših turskih gospodara koju su do tada obrađivali – postali su slobodni ljudi na svojoj zemlji. Zemlja je plaćena krvlju oslobodilaca i poklonjena do tada porobljenoj braći. U slobodi, porodica je napredovala, te su postali važni i ugledni i u obližnjem Lipljanu.
Era slobode za Srbe na Kosovu i Metohiji prekinuta je juna 1999. godine, kada se na njih sručila NATO agresija praćena najezdom terorista koji su htjeli da izbrišu svaki trag njihovog postojanja. U mnogim krajevima albanski teroristi su uspjeli, ali Dobrotinčani su se branili hrabro. Kao posljednje u nizu mjesta naseljenih isključivo Srbima, iza kojeg su se nizala albanska naselja i naselja iz kojih su protjerani Srbi, morali su pružiti otpor – i opstali su. Do danas.
Dok su drugi čuvali stražu na putu i poljima oko sela, Nenad Rašić, u selu zvani „Daša“, opredijelio se za lakši put – postao je prevodilac u međunarodnim strukturama. Posao nije bio težak, solidno se plaćao za to vrijeme, a omogućio je pristup uticajnim činiocima, naročito britanskim, a to je posebno bilo važno, jer su Lipljan i Dobrotin bili u zoni britanske odgovornosti.
Jedna od prelomnih godina za profilisanje Rašića u ono što je danas bila je 2006. Još su bili u toku pregovori o „statusu Kosova“, a pokrovitelji „nezavisnosti“ unaprijed su znali ishod – osnivanje „Republike Kosovo“. Znali su i da Srbi neće pristati da budu ikebana u „multietničkoj“ tzv. Republici Kosovo, pa su radili na stvaranju srpske političke stranke koja će podržati „novu državu“. Tako je nastala „Samostalna liberalna stranka“ (SLS), a Nenad Rašić se našao u samom vrhu te političke organizacije. Dakle, SLS je nastala iz potrebe stvaranja privida multietničnosti i učešća Srba u političkom životu na KiM. Kao takva je i prepoznata od strane naših sunarodnika i, posljedično, nikada nije zadobila značajniju podršku lokalnog srpskog stanovništva.
Na prvim izborima na kojima je SLS učestvovala 17. novembra 2007. godine dobila je podršku „čitavih“ 855 Srba, u trenutku kada je u južnoj srpskoj Pokrajini živjelo njih preko 100.000. Ipak, zbog većinskog srpskog bojkota izbora, SLS je dobio tri poslanička mandata rezervisana za Srbe u tzv. Skupštini Kosova, a pri formiranju tzv. kosovske Vlade januara naredne godine, SLS je dobila dva ministarska mjesta, od kojih je jedno upravo dobio Nenad Rašić, postavši tako „kosovski ministar rada“. Njegov rođak Saša Rašić, takođe iz Dobrotina, postao je zamjenik ministra unutrašnjih poslova, a njihov prijatelj iz sela predsjednik novoosnovane opštine Gračanica.
Rašić je, u dogovoru sa Tačijem i uz podršku pojedinih zapadnih činilaca, istupio iz SLS i formirao „Progresivnu demokratsku stranku“ (PDS), kako bi pokušao da se suprotstavi Srpskoj listi, koja je okupila gotovo sve srpske glasove na KiM i nije bila pod kontrolom Prištine.
Sa „ministarske“ pozicije, Nenad Rašić je, izuzev ličnih privilegija, raspolagao i sa ne tako malim budžetom, grantovima, donacijama i radnim mjestima. Tada je uspostavio modus operandi raspodjele novca koji ga prati i do danas – dio je prisvajao za sebe i saradnike, a dio udjeljivao onima koji su bili spremni da zajedno sa svojim bližnjima glasaju za političku opciju kojoj je Nenad Rašić pripadao.
Uprkos svim resursima, SLS nije uspjela da zadobije iole ozbiljniju podršku Srba na KiM, ali je opstajala u vlasti. Albancima i njihovim stranim pokroviteljima bilo je važno da imaju uz sebe ljude koji nose srpska imena, ali ne bilo kakve, nego lojalne, ucijenjene i poslušne, kako bi pred svijetom pokazali da je tzv. Republika Kosovo tobož demokratska tvorevina, u kojoj se Srbima „velikodušno“ ustupaju mjesta u vlasti. Nenad Rašić im je, prepoznajući u tome lični interes, uvijek bio na raspolaganju, ko god da je od Albanaca bio na vlasti. Prvo je to bio Agim Čeku, pa Hašim Tači, a sada Aljbin Kurti. Taj lični interes bio je i tužan i otužan – zarad raskalašnog života i opsesivnog kockanja, Nenad Rašić i njegov brat gomilali su dugove, pozajmljujući zbog toga stotine hiljada evra od opasnih albanskih zelenaša. Zbog toga je učešće u antisrpskoj vlasti i pristup novcu iz budžeta za njih bio imperativ.
Kao „ministar rada i socijalne politike“ od 2008. do 2014. godine, Rašić je, u dogovoru sa Tačijem i uz podršku pojedinih zapadnih činilaca, istupio iz SLS i formirao „Progresivnu demokratsku stranku“ (PDS), kako bi pokušao da se suprotstavi Srpskoj listi, koja je okupila gotovo sve srpske glasove na KiM i nije bila pod kontrolom Prištine. U tom periodu njegove antisrpske aktivnosti dobijaju još izraženiju i tragičniju dimenziju, jer je u godinama političke i lične saradnje sa bivšim komandantima terorističke tzv. Oslobodilačke vojske Kosova, čest gost u njegovoj kući bio raniji komandant „Nerodimske operativne zone“ i srpski krvnik Šukri Buja, potonji čelnik opštine Lipljan.
Takođe, Rašić je kao vid protivusluge za učešće u „kosovskoj vladi“ dobio podršku i od obavještajne službe Albanije (ŠIŠ). „Na vezi“ ga je držao dugogodišnji iskusni obavještajac Ram Kuca iz Kukeša, a u uspostavljanju tog odnosa posredovala je aktivistkinja PDS Jasmina Mikić iz Gračanice, koja je sve to kasnije priznala pred sudom u Kragujevcu, prihvatajući krivicu za špijunažu u korist ŠIŠ. Upravo je albanski obavještajac izdejstvovao da Rašić potom dođe na „platni spisak“ tadašnjeg „predsjednika Skupštine Kosova“ i dugogodišnjeg predvodnika zloglasne ilegalne albanske službe bezbjednosti ŠIK Kadrija Veseljija.
Otuda i ne čudi što se poslije izbora na KiM 2014. godine, na kojima je PDS osvojio 0,82% glasova i jedan mandat u „kosovskoj skupštini“, Rašić priključio poslaničkoj grupi Srpske liste. Naravno, nije se našao tu da pomogne srpskim interesima, već da izvršava obavještajne zadatke svojih albanskih gazda i proba da unese razdor, u čemu nije uspio. Takođe je bezuspješno radio i na jačanju svoje stranke, što se i pokazalo na „kosovskim lokalnim izborima“ 2015. godine, kada nije dobio dovoljan broj glasova za predsjednika opštine Gračanica, nakon čega je istupio iz poslaničkog kluba Srpske liste i do 2017. godine djelovao kao nezavisni poslanik u „kosovskoj skupštini“.
U narednom periodu, po instrukcijama Hašima Tačija, intenzivno se angažovao na planu stvaranja uslova i animiranja mladih Srba za zapošljavanje u „kosovskim bezbjednosnim strukturama“, prije svega u okviru tzv. Bezbjednosnih snaga Kosova (BSK), jer je u cilju transformacije ove ilegalne formacije u klasične oružane snage trebalo zaposliti određeni broj Srba i pripadnika drugih nealbanskih zajednica, kako bi se toj nasljednici terorističke tzv. Oslobodilačke vojske Kosova (OVK) takođe pružio privid da je multietnička i otvorena za sve. Na tom planu, sa njim je radio dotadašnji prijatelj i politički i poslovni saradnik Goran Marinković, takođe iz Dobrotina, sada lider „Kosovskog saveza“, još jedne minorne stranke koja pokušava da unese podjele među Srbima na KiM. Marinković i Rašić su se u međuvremenu razišli, naravno, zbog novca.
Zarad raskalašnog života i opsesivnog kockanja, Nenad Rašić i njegov brat gomilali su dugove, pozajmljujući zbog toga stotine hiljada evra od opasnih albanskih zelenaša. Zbog toga je učešće u antisrpskoj vlasti i pristup novcu iz budžeta za njih bio imperativ.
Rašić je svih prethodnih godina, u interesu albanskog faktora, javno isticao svoje protivljenje formiranju Zajednice srpskih opština (ZSO), svjesno iznoseći neistinu da bi ona navodno ugrozila interese Srba u Pokrajini, budući da bi njenim formiranjem navodno srpske opštine prestale da postoje i više od 20 hiljada Srba izgubilo posao.
Na „parlamentarnim izborima“ u južnoj srpskoj Pokrajini novembra 2019. godine bio je nosilac liste Koalicije „Sloboda“ i to kao kandidat za „kosovskog premijera“. Tokom predizborne kampanje, na Jutjub kanalu te koalicije objavljeno je više predizbornih video spotova u kojima Rašić, na albanskom jeziku, poziva birače da glasaju za njih kako bi „zajedno uklonili negativan uticaj političkog monstruma zvanog Srpska lista“. Taj spot prijao je ušima albanskih i stranih pokrovitelja, ali ne i srpskim biračima. Pomenuta koalicija dobila je samo 672 glasa (0,08%) i nije uspjela da osvoji nijedno poslaničko mjesto.
Bez obzira na odsustvo glasova srpskih birača, a samim tim i legitimiteta, Rašić je prepoznat kao dobar i poslušan saradnik, pa ga je 2. aprila 2020. godine predsjednik tzv. Vlade Kosova Aljbin Kurti imenovao za direktora Kancelarije za zajednice. Međutim, Rašić je već 23. aprila podnio ostavku jer se zajedno sa nekolicinom saradnika našao na optuženičkoj klupi zbog zloupotrebe službenog položaja u procesu protivpravne privatizacije mini-hidroelektrana. Budući da zbog aktivnog krivičnog postupka nije mogao da se kandiduje, Rašić je na parlamentarnim izborima 2021. godine podržao građansku inicijativu „Za slobodu, pravdu i opstanak“ (GI SPO), koju je sa svoje strane istovremeno podržavao i Kurti. Tokom predizborne kampanje, Rašić je u društvu sa Aljbinom Kurtijem posjetio Štrpce, što je izazvalo revolt lokalnih Srba. Zato i ne čudi što je Rašićeva lista opet doživjela fijasko i nije osvojila nijedno mjesto u tzv. Skupštini Kosova. Da nevolja za njega bude još veća, kockarski dugovi u tom periodu samo su rasli…
Samovoljom „kosovskog suda“, Rašić je 8. novembra 2022. godine oslobođen optužbi za zloupotrebu službene dužnosti, nakon čega je 1. decembra iste godine imenovan na funkciju „kosovskog ministra za zajednice i povratak“, koja je bila upražnjena nakon ostavke Gorana Rakića i napuštanja „kosovskih institucija“ od strane Srpske liste. Da – Rašić je oslobođen optužbi baš tada kada je bilo neophodno da neko ko nosi srpsko ime preuzme mjesta koja su napustili predstavnici Srpske liste.
Već na sjednici tzv. Vlade Kosova održanoj 14. decembra 2022. godine pružio je podršku izgradnji baza tzv. kosovske policije (KP) u opštinama Leposavić i Zubin Potok, čime je počela policizacija sjevera KiM i otvoreni teror prema tamošnjem srpskom stanovništvu koje su predvodili albanski pripadnici tzv. KP dovedeni iz drugih djelova Pokrajine. Pored toga, Rašić je, da bi se pokazao kao pouzdan i saradljiv poslušnik, dao glas i za formiranje organizacionog odbora za obilježavanje „15 godina od proglašenja nezavisnosti Kosova“, kao i glas za obilježavanje „25 godina epopeje Oslobodilačke vojske Kosova“.
Zauzvrat, njegovo „ministarstvo“ dobilo je značajna sredstva iz „kosovskog“ budžeta i od stranih fondacija. Međutim, umjesto za potrebe i povratak protjeranih Srba, Roma i pripadnika drugih zajednica, sredstva su dodjeljivana Rašićevim bliskim saradnicima i rođacima. U dužem nizu godina, najčešći način na koji je Nenad Rašić protivpravno prisvajao sredstva iz navedenih izvora bilo je uključivanje u realizaciju namještenih tendera i projekata NVO „IOEP“ iz Prištine, predvođene njegovim bratom Igorom Rašićem. Između ostalog, posredstvom ove NVO realizovan je projekat izgradnje i restauracije više objekata u centralnom dijelu Pokrajine, pod nazivom „Lepo Kosovo“. U kontinuiranom prisvajanju novca po različitim osnovama posebno se ističe i NVO „SDBC“, na čijem čelu se nalazi Milan Dabić, sestrić i blizak saradnik Nenada Rašića. Pored brata Igora i sestrića Dabića, u mahinacije i koruptivno-kriminalne aktivnosti kojima protivpravno prisvaja značajna materijalna sredstva uključen je i širi krug Rašićevih rođačkih i bliskih prijateljskih veza, kojima je prethodno obezbijedio angažman u okviru pomenutog „ministarstva“. Među njima su i Rašićev kum Slaviša Popović, koga je postavio za svog savjetnika, zatim zamjenik tzv. ministra privrede Nenad Stanojević, te Rašićev zamjenik Nenad Vukmirović, koji je na navedenom mjestu naslijedio još jednog neprijatelja sopstvenog naroda Radoicu Radomirovića iz Leposavića, sa kojim se Rašić sukobio upravo oko preraspodjele novca stečenog na opisani ilegalni način.
Rašić je kao vid protivusluge za učešće u „kosovskoj vladi“ dobio podršku i od obavještajne službe Albanije (ŠIŠ). „Na vezi“ ga je držao dugogodišnji iskusni obavještajac Ram Kuca iz Kukeša.
Pomenuta organizovana kriminalna grupa na čijem čelu se nalazi Rašić intenzivirala je tokom druge polovine 2025. godine aktivnosti na zloupotrebi i protivpravnom prisvajanju novca, do te mjere da je Milan Dabić, kao službenik tzv. ministarstva za zajednice i povratak, direktno saopštavao potencijalnim korisnicima programa subvencija i donacija da su u obavezi da toj OKG odmah vrate 10% vrijednosti programa, a nakon realizacije programa još 10%. Takođe, fingirali su nacionalnu pripadnost pojedinih Albanaca, predstavljajući ih kao Rome, odnosno pripadnike manjinske zajednice, kako bi im finansirali projekte, pri čemu se po opisanom koruptivno-kriminalnom modelu značajan dio i tog novca vraćao Rašiću i njegovim saradnicima.
Jedan od učestalih modela zloupotrebe sredstava jeste i dodjela subvencija u formi radnih mašina, prevoznih sredstava i slično osobama koje su u obavezi da dobijene stvari preprodaju, a dio tako stečenog novca vrate Rašiću. Pored toga, Rašić je tokom obavljanja funkcija u okviru „kosovskih institucija“, zloupotrebljavajući službeni položaj, zaposlio više desetina Srba iz centralnog dijela KiM, koji su zauzvrat bili u obavezi da glasaju za Rašićevu partiju, odnosno izvesnim novčanim iznosima finansijski podrže ovaj politički subjekt.
Da bi zadržao sve navedene resurse, Rašiću je imperativ bio da kupovinom glasova na svim izborima održanim 2025. godine stvori privid makar djelića srpske podrške Kurtijevoj vlasti. Na redovnim „parlamentarnim“ izborima u februaru prošle godine Rašićeva lista dobila je ukupno 4.789 glasova, dovoljno za jedan od deset mandata rezervisanih za Srbe. Od toga je Rašić dobio 3.040 glasova u 10 opština na KiM u kojima su većinski nastanjeni Srbi, dok je preostale glasove, njih 1.749, dobio u većinski albanskim sredinama, gdje realno gotovo da nema Srba, pri čemu je samo u Prizrenu navodno dobio 336 glasova.
U pitanju je bila očigledna izborna prevara i krađa. Kao nagradu za lojalnost Albancima i njihovim separatističkim interesima, Rašićevoj partiji omogućeno je da dobija fantomske glasove, kako bi ostao „relevantan“ u političkom smislu. Takav modus ponovljen je i prilikom izbora decembra 2025. godine. Rašićevo „ministarstvo“, pored redovnog budžeta, dobilo je na raspolaganje i „grant“ njemačke vladine agencije za međunarodnu saradnju (GIZ) u iznosu od 7.500.000 evra. Od tog novca kupovani su glasovi i to tako što su biračima finansirani različiti „projekti“ u iznosu od 1.000 do 10.000 evra, „poklanjana“ radna mjesta, građevinski materijal i bijela tehnika. Oni koji su dobili novac bili su, kao i ranije, uslovljeni da dio „vrate“ Rašiću i saradnicima, ovoga puta u iznosu od 20–30% dobijenih sredstava. Tokom izborne kampanje dodijeljene su 63 individualne subvencije namijenjene zdravstvenoj podršci i unapređenju poljoprivredne proizvodnje, dok je 41 subvencija u cilju razvoja lokalnih biznisa i privrednih inicijativa dodijeljena malim preduzetnicima. Osim toga, kako bi privukao što veći broj mladih da svoj glas daju stranci „Za slobodu pravdu i opstanak“, Rašić je dodijelio 343 ugovora o plaćenim praksama za mlade u trajanju od tri mjeseca, pritom navodeći da je postigao dogovor sa Aljbinom Kurtijem da po isteku to angažovanje preraste u ugovore o zaposlenju.
Ono što je važno napomenuti jeste da Rašić, usljed toga što je jedan od najlojalnijih saradnika Aljbina Kurtija, ne samo među Srbima već uopšte, uživa zaštitu tzv. Obavještajne agencije Kosova (OAK), a odnos sa njima više i ne skriva. Štaviše, tokom predizborne kampanje obilazio je srpska sela u društvu dvojice pripadnika tzv. OAK, sa kojima je izdavao naloge lokalnim saradnicima i obećavao im podršku.
Sva je prilika da će isti modus biti ponovljen i na vanrednim izborima juna ove godine, a dodata je još jedna komponenta. U toku je projekat koji se odnosi na stažiranje oko 400 lica iz srpske zajednice u „kosovskim“ institucijama, dok je u pripremi projekat koji će se navodno realizovati do kraja 2026. godine, a koji se odnosi na plaćeno stažiranje oko 1.000 mlađih osoba iz srpske zajednice, za šta je planirano da se izdvoji još dodatnih milion evra. Pritom, u pripremi je novi projekat koji se odnosi na izgradnju i renoviranje porodičnih kuća lica iz kategorije socijalno ugroženih lica iz srpske zajednice na AP KiM. Uslov za učešće u projektu isti je – glasovi čitavih porodica za Rašićevu listu.
Rašić je svih prethodnih godina, u interesu albanskog faktora, javno isticao svoje protivljenje formiranju Zajednice srpskih opština (ZSO), svjesno iznoseći neistinu da bi ona navodno ugrozila interese Srba u Pokrajini.
Treba znati da Rašić aktivno podržava i najnovije antisrpske poteze Kurtijevog režima usmjerene protiv školskog i zdravstvenog sistema, rijetkih preostalih srpskih institucija i najvažnijih poslodavaca, od krucijalnog značaja za opstanak srpske zajednice na KiM. Naime, Rašić iznosi da će srpske škole i fakulteti morati da se „integrišu“ u sistem tzv. Kosova. Međutim, zanimljivo je da isti taj Rašić nije svoju djecu „integrisao“ u škole u Prištini, nego su išla u srpske škole, a jedno dijete koje trenutno studira nije upisalo fakultet ni u Prištini ni u Tirani, nego u Nišu. Paradoksalno je i to da Rašićevi bliski rođaci i saradnici, koji podržavaju njegovo političko djelovanje, i dalje rade u srpskim institucijama i javnim preduzećima, a neki od njih borave u Beogradu i drugim mjestima na području centralne Srbije.
Gdje je kraj Rašićevom služenju režimu u Prištini? Možda mu je, kako u povjerenju priča svojim saradnicima, zaista „svega dosta“ i da bi „sjutra izašao iz politike“, ali da ne smije zato što je dobio mnogo novca i da se boji osvete onih kojima je mnogo obećao. Sva je prilika da će zbog toga i dalje, robujući svojim i porocima svojih bližnjih, nastaviti da se upisuje crnim slovima u istoriju srpstva, i to ne samo na Kosovu i Metohiji.
