Belgija je ponudila ovu mogućnost svojim radnicima, a istraživanja je bilo i u Njemačkoj, prenosi Capital.ba.
Inače, Belgija je prva zemlja EU koja je zaposlenima ponudila mogućnost četvorodnevne radne sedmice. Svi zaposleni imaju zakonsko pravo da od poslodavca traže četvorodnevnu radnu sedmicu, ali to znači da isti broj sati – 38 sedmično treba da rasporede u četiri dana.
Dakle, nema kraćeg radnog vremena za isti nivo prihoda, i ideja je prije svega bila da se ljudima omogući fleksibilnost.
U susjednoj Holandiji drugačija je situacija – tamo se radi 32 sata sedmično. Holanđani prednost daju balansu između privatnog života i radnog vremena i odlučuju se za manji broj radnih sati, bez obzira na to što to eventualno znači i manje prihode.
Podaci, međutim, pokazuju da Holanđani zadržavaju isti nivo produktivnosti i kada rade kraće, ali postavlja se pitanje o dugoročnoj održivosti takvog modela.
U Francuskoj je odavno radna sedmica ograničena na 35 sati i zaposleni imaju mogućnost da rade četiri dana, a da li to znači manju ili istu platu zavisi od konkretnog dogovora sa poslodavcima.
Rezultati pilot-projekta u Velikoj Britaniji pokazuju da je manji osjećaj sagorijevanja prijavio 71 odsto zaposlenih, 39 odsto kaže da ima manje stresa, a 37 odsto je osjetilo poboljšanje fizičkog zdravlja. I ne samo to, prihodi kompanija su porasli čak 35 odsto u odnosu na isti period prethodne godine.
Neke zemlje u ovim testovima i eksperimentima idu i korak dalje. Na Islandu je raširenija praksa kraćeg radnog vremena za istu platu, jer se smatra da to može da djeluje motivišuće i da je poenta u kvalitetnijem i efikasnijem radu, a ne u broju sati.
Kada je prije dvije i po godine sedamdesetak firmi u Njemačkoj krenulo u eksperiment sa četvorodnevnom radnom sedmicom, mnogi su sumnjičavo vrtjeli glavom. Štaviše, njemački političari su bili izrazito protiv, tvrdeći da nikada nijedna privreda nije porasla tako što su ljudi radili manje.
Međutim, dvije i po godine kasnije, 73 odsto firmi koje su učestvovale u eksperimentu istrajava u tome da njihovi zaposleni imaju tri slobodna dana sedmično, a da ostvaruju iste ili čak i bolje rezultate za istu ili veću platu nego ranije.
Studija je pokazala da firme koje su učestvovale u eksperimentu nijesu imale finansijske gubitke, da je stres zaposlenih pao 20 odsto, da su im poboljšani zdravstveni rezultati, kao i da su pojedine firme primijetile da imaju znatno manje bolovanja.
Uprkos tome, njemački kancelar Fridrih Merc i većina šefova njemačkih korporacija izrazito su protiv četvorodnevne radne sedmice, smatrajući da to nije pravi korak u trenutku kada se Njemačka bori sa ekonomskom stagnacijom i kada pati od manjka kvalifikovane radne snage.
S druge strane, zastupnici skraćenog radnog vremena ističu da upravo digitalizacija i šire korišćenje vještačke inteligencije pomaže da se četvorodnevna radna sedmica mnogo šire primijeni u cijeloj njemačkoj ekonomiji.
Prema zvaničnim podacima Evropskog statističkog zavoda za 2024, Holanđani rade prosječno 32,1 sat sedmično, Njemci 33,9, a radnici u Srbiji 41,3 sata. Poređenja radi, prosjek EU je 36 sati.
Podaci pokazuju i da svaki četvrti zaposleni u Srbiji radi više od 45 sati sedmično.
